ชีวิตได้ดีเพราะมีครู
ช่วงชีวิตหนึ่งของเราก็ผ่านมา ค่อนทางแล้วครับ นั่งนึกย้อนกลับไป ชีวิตเราทำอะไรไปบ้างแล้ว และยังไม่ได้ทำอะไรอีก เพราะไม่รู้ว่า วันพรุ่งนั้นจะเป็นอย่างไร ยาวไกลแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ ขอให้มีชีวิต อยู่ถึง 100 ปี โดยไม่เจ็บ ไม่ไข้ ไม่เป็นภาระของใครก้พอ วันนี้เราก็ได้ทำหน้าที่หลายอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิงเรื่องการบรรยาย การสอน ฝึกอบรมสัมมนา โอ้พระเจ้า เราก็ทำได้ดีทีเดียว จนยึดเป็นอาชีพไปแล้ว มองย้อนกลับไปนึกเห็นหน้าครูเรา น่าเคารพ น่าประทับใจ ทุกช่วงวัยของชีวิตเราทั้งนั้น
ครูคนแรก
ครูคนแีรกผมเหรอครับ ก็พ่อ แม่ที่บ้านนี่ละ แต่ที่โรงเรียน สมัยเรียนประถม 1 ผมเรียนที่โรงเรียนบ้านหลักร้อย เด็กตัวน้อยๆเดินตามพี่ ๆต้อยๆ ไปโรงเรียน ตอนนั้นจำได้ว่าพ่อไปส่ง เพียง สามวันแรก นอกนั้นเดินไปเอง เดินลัดเลาะสวนหมาก สวนมะพร้าว ออกถนนใหญ่ เข้าโรงเรียน เข้าห้องเรียน เป็นเรือนไม้ ยกสูงสัก 50 -60 เซนต์ แยกเป็นหลัง เรียงกัน 5 -6 หลัง หน้าห้องเรียนจะมีต้นสนสูงใหญ่ เรียงกันเป็นแถว ผมมีครูคนแรกชื่อ คุณครูสุจินตนา วัชรคุป ผมจำได้แม่น ตัวสูงใหญ่ ใส่แว่นตาหนา พูดจาเรียบร้อยมาก ท่านน่ารัก กรอปกับด้วยความเป็นเด็กผม ผมรักท่านเหมือนแม่คนหนึ่งเลย ติดจริงๆ ภาพนั้นติดตา ติดใจ จนทุกวันนี้
และก็มีอีกหลายท่าน ที่โรงเรียนแห่งนี้ จำได้ เช่น ครูยุพิน น่ารัก ท่านนี้สอนผม ป 4 และก้ประเภท ดุ ดัน เอาจริงๆ ไม้เรียวยาวๆ ตีเปี๊ยะ ทุบปั๊บๆ ก็มีครับ ครูบุญธรรม ครูบุญล้อม ครู เจริญ ขึ้นชื่อ ทั้งสามท่านนี้ นอกจากเป็นครูแล้ว ยังเป็นเพื่อนผมด้วย เพื่อนร่วมวงครับ เราเล่นดนตรีไทยด้วยกัน ร่วมกันกับพ่อ และอา ของผม ตั้งแต่ ป 4 เลย ไปทุกงาน งานบวช แต่ ศพ มีครูก็มีผม
ในช่วงนี้เองครับ หลงรักและประทับใจครูฝึกสอน จากวค.นม เด็กสมัยนี้อาจไม่รู้จัก มหาวิทยาลัยราชภัฎนครราชสีมานี่ละ ขนาดวันหยุด ยังนำเพื่อนไปเล่นที่บ้านพัก ของครูเขา ที่มาเช่าและพักรวมกัน สุดเศร้าเลยเมื่อท่านลากลับไปเรียนต่อ ประทับใจมากได้รับขนมที่ท่านแจก และร้องให้ด้วยน้ำตา ดูซิครับรักเอาจริงๆ ครูนศ.ฝึกสอนหนึ่งในนั้น วันนี้พบท่าน อยู่ครับ อ.มณทิรา อยู่ บ้านหลักร้อย ด้วยกัน ยังพบ ยังเห็นกันอยู่ครับ ยังทักทายกัน แบบภาพเก่า น่าภูมิใจ
อีกช่วงเวลาหนึ่ง วันเวลาเปลี่ยนไป เมื่อเข้า ม 1 เกือบไม่ได้เรียน เป็นวิกฤติครั้งแรกของชีวิต มองดูภาระของพ่อ ของแม่แล้ว แต่ก็ตัดสินใจ จะต้องเรียนและรีบหางานทำให้ได้เร็วๆ ครับ ครั้งนี้ละ ก็ได้ไปเรียน โรงเรียนไกล้บ้าน ครพ.โคราชพิทยาคม นี่งัย บรรยากาศดีมากๆ เดินไปกลับ ผมพบครู หลายท่าน สำหรับท่านแรกจำได้ อ.สุเทพ เพราะท่านอยู่บ้านตรงข้ามกัน ซอยเดียวกัน ผมเรียกท่านว่า น้าอวบ คนนี้ดุ รูปหล่อ เก่ง และ อีกท่านพบและประทับใจพร้อมกัน ครูแก้ว อ.สุวรรณา น่ารัก เรียบร้อย เจ้าบทเจ้ากลอน เป็นพิธีกร สุดยอดเลยครับ โดยมีผอ.คนแรกคือผอ.เชียร ศิลป์นชัย ท่านย้ายไปช่วงผมเรียน ม 6 วันนี้ ท่านเกษียณแล้ว ทุกครั้งเมื่อมีโอกาสพบท่าน ได้กราบท่าน ท่านดีใจมาก ท่านจำผมได้ ท่านพูด กับผม ขอบอกขอบใจผม ด้วยนำ้เสียงออกจะสั่นเครือ แววตาท่านดูมีความสุขจริงๆ มีครู อาจารย์หลายท่าน ที่เพียรสอนสั่งเรา ทำหน้าที่ตั้งแต่วันที่เราพบ เราเห็น ผมจำได้หมด อ.บุญเพ็ง อ.บุญธรรม อ.ศิริพร อ.วิลาวัลย์ บุตร อ.ไกรสอน อ.อดุลย์ อ.สมพร อ.สมพิศ อ.แสงเทียน อ.อนันต์ (ประทับใจมากเหมื่อนพี่ก็ไม่ใช่ เหมื่อนพ่อก็ไม่ใช่ กลางๆนะ) อ.อ้อย อ.พัฒนา อ.เพ็ญศิริ อ.ประภัสสร สองท่าน อ.สมมาตร อ.สุภารัตน์ (น่ารัก ประทับใจ) อ.ไกรสอน อ.ศรณ์ อ.ฉวีวรรณ อ.นภาภร อ.วราทร อ.ชลีพรรณ เห็นครูใหม่ ย้ายมาใหม่ ดู หนุ่มๆ อ.พงษ์อนันต์ อ.สาคร (สองท่านนี้ ยิ่งกว่าพี่ชายครับ รักคิดถึงตลอด ) อ.ปริญญา อีกหลายท่าน มันช่างเป็นจังหวะเวลา ที่แสนวิเศษครับ และช่วงมัธยมนี่ละครับ ผมอยู่ที่ นี่ 6 ปี ได้เรียนรู้อะไรมากมายเกินคำบรรยายจริงๆ เรียนรู้การเป็นผู้นำ ด้วยการเป็นหัวหน้าห้อง ประธานนักเรียน เลือกตั้งคณะกรรมการนักเรียน การเสียสละ เป็นนักกีฬา ของสี ของคณะ และของโรงเรียนในการแข่งก๊ฬาจังหวัด การนำเชียร์ การทำเชียร์ แปลอักษร ทำแพลต เล่นดนตรีไทย ว็อมดนตรีไทย ทุ่มเทกับการเรียน การซ้อม การทำงานช่วยโรงเรียน และกลับบ้านทำงานบ้าน ตักน้ำ หุงข้าว ทำขนม ช่วยพ่อ ช่วยแม่ วันทั้งวัน วนเวียนอยู่ บ้าน และโรงเรียน พร้อมกับการทำหน้าที่ เพื่อน พี่ และลูกศิษย์ ลูกที่ดีของพ่อ ของแม่อย่างสมบูรณ์ และสิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ผมบอกได้เลยว่า เบ้าหลอมตัวผม และจิตวิญญาณผม มาจากโรงเรียน ครูพ่อ ครูแม่ ทั้งที่กล่าว และไม่ได้กล่าวนี่ละ เป็นปัจจัยสำคัญให้ผมได้เรียนต่อ ป ตรี ป.โท และมีชิวติอยู่อย่างดี ได้ทำหน้าที่ มากมายทุกวันนี้ละ
วันนี้ในวัย สี่สิบต้นๆของผมเอง พอได้มีโอกาสก็กลับไปโรงเรียนอีกหลายครั้ง ในบทบาทของศิษย์เก่า งานผ้าป่า หาเงิน ช่วยโรงเรียน ฐานะศิษย์รุ่นพี่ ชมรม สมาคม พร้อมนี้ยังได้รับแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานของโรงเรียน ไปเวทีไหน ก็พูดเต็มปาก เต็มคำ ผมจบที่โคราชพิทยาคม คร.พ. ไม่เคยอายใคร ตรงกันข้าม ภาคภูมิใจ ที่ได้เรียนที่นี่
วันนี้เมือคิดถึงครูเก่า ของเราแล้วน่าใจหาย หลายท่าน โยกย้าย เกษียณ ลาออกก่อนกำหนด ผมมีโอกาสไปร่วมงานเกษียณของครูเราหลายครั้ง ปีสองปีนี้ พร้อมกัน เป็น สิบ ที่ลาออกก่อนกำหนด เกษียณ ครูเก่าของเรา ครูวิทย์ หมดแล้ว ภาษาไทยหมดแล้ว ครูวิทย์รุ่นผมวันนี้คงเหลือท่าน อ.สมถวิล ชำนาญกิจ หรือแม่หวิน ป้าหวิน ที่หลายคนเรียก ท่านเดียวนี่ละ ขี่มอเตอร์ไซด สีแดงๆ เก่าๆ พวกเราคุ้น ทุกเช้า ทุกเย็น และท่านบอกกับผมว่า หมดแล้ว เฉลียวเอ้ย ครูเก่าๆ ครูที่พวกเธอเคยเจอ หมดแล้ว ไม่อยู่แล้ว วันนี้ ภาควิชามีน้อยมาก ไม่พอสอน งานสอนก็มากจริงๆ งานโรงเรียน งาน ภาควิชา ไม่รู้อะไรเต็มไปหมด ครูก็เหนื่อย แม้ครูจะ หนักเหนี่อย เพียงใด ขออยู่จนครูเกษียณ ไม่ลาออกก่อนหร็อก สงสารเด็กรุ่นน้องเธอ ผมนี่น้ำตาไหล (พิมพ์อยู่นี่ก็ไหลแล้ว)
ก็อยากชวนพี่ๆ น้องๆ ศิษย์เก่าเรา กลับไปโรงเรียนอีกครั้ง อย่าลืมโรงเรียนเรานะ อย่าลืม ปร.พ. คร.พ. โนนโคกโจม แสดเหลือง ลูกกระเชา สวนหมาก สวนมะพร้าว และครูเก่าของเรา
ขอคาระวะ แด่ครู ด้วยจิตคาระวะ
สำหรับครูของผม ไม่ว่าจะอยู่หรือ เกษียณ แม้กระทั้งจากพวกเราไปแล้ว โดยไม่มีวันกลับ พักผ่อนเถอะครับครู ครูหนักและเหนื่อยมามากแล้ว ผมจะทำหน้าที่แทนครู ในทุกที่ที่ผมมีโอกาส ผมจะขอซึมซับ จิตวิญญาณของครู และจะเป็นครู แม้ผมไม่มีอาชีพเป็นครู ก็จะขอใช้จิตวิญญาณของครู เป็นเบ้าหล่อหลอม เป็นกรอบแห่งการดำเนินชีวิตต่อไป ผมจะนำสิ่งดีงาม สิ่งที่เจริญ สิ่งที่ครูทำเป็นแบบอย่างที่ดี ไปมอบให้คนที่ผมสัมผัส คนที่ เกี่ยวข้อง ทุกเวที และทุกที่ที่ผมไป ผมจะได้บอกกับทุกคนว่า ที่ผมเป็นตัวตน ได้อยู่ ได้กินปัจจุบันนี้ ผมมาจาก คร.พ. ผมมีครูเป็นแบบอย่างที่ดีงาม และผมจะไปดูแลโรงเรียนของครู น้องๆ และไม่ทิ้ง ครูเก่า ครูใหม่ โรงเรียนของครูที่ได้อยู่ได้สอนทั้งชีวิต และจะอยู่ในจิตวิญญาณผมเสมอ เพราะทั้งชีวิตผมที่นี่ เมื่อ 30 ปีที่ผ่านมา ที่นี่เป็นจุดเริ่มของคำว่าชีวิต ความสุข ความสำเร็จ ความมั่งคั่ง
